1. ديابت يا مرض قند از بيماري هاي شايع و ناتوان کننده انسان است که ميتواند مشکلات جدي را براي اندام ها ايجاد کند. يکي از اين مشکلات زخم هاي مزمن و مقاوم به درماني است که معمولا در کف پاي اين بيماران ايجاد ميشود. اين عارضه را پاي ديابتي Diabetic foot هم ميگويند.
    مشکلاتي که براي پاي افراد مبتلا به ديابت ايجاد ميشود به علت دو اشکال عمده اي است که ديابت مسبب آن است. اين دو مشکل اختلالات اعصاب محيطي و کم شدن جريان خون اندام است.
    اختلال عروقي زمينه ساز بروز زخم در پاي فرد مبتلا به ديابت است
    کف پا دورترين قسمت بدن از قلب است و نسبت به ديگر بافت هاي بدن خون کمي دريافت ميکند. به همين علت است که در هواي سرد اولين جايي از اندام که سرد ميشود پا است.
    بيماري ديابت در بلند مدت موجب کم شدن جريان خون در همه بدن ميشود ولي اين مشکل در پا بيشتر از جاهاي ديگر خودش را نشان ميدهد. همين امر موجب ميشود که زخم هايي که بطور مرتب در اثر آسيب هاي محيطي در پاي همه افراد ايجاد ميشوند ولي بسرعت خوب ميشوند در پاي اين افراد خوب نشود چون بهبود زخم به مواد غذايي و اکسيژن نياز دارد که از راه خون به بافت ها ميرسد.
    ميکروب ها هم زمينه را مساعد ديده و بر روي زخم ايجاد شده شروع به فعاليت کرده و عفونت ايجاد ميکنند. به علت کاهش جريان خون پا گلبول هاي سفيد هم کمتر به محل زخم رفته و دفاع ايمني بافت کم ميشود. خود بيماري ديابت هم بطور کلي دفاع ايمني بدن را کاهش ميدهد. اين امر موجب گسترش عفونت در زخم و تاخير در بهبود آن ميشود.
    در ديابت کاهش حس به علل اختلال در عملکرد اعصاب محيطي وجود دارد
    مشکل ديگر افراد ديابتي اختلال در کارکرد اعصاب محيطي است که موجب کم شدن حس لمس در پاي آنها ميشود. اين کاهش حس موجب خشکي و ايجاد شکاف هايي در پوست شده که زمينه را براي ايجاد زخم فراهم ميکند. از طرف ديگر بيمار به علت کاهش حس کمتر متوجه آسيب هاي محيطي ميشود. مثلا پا بدون اينکه شخص متوجه شود در مجاورت شي داغ قرار گرفته و ميسوزد و يا بر روي شي برنده رفته و زخم ميشود.
    وقتي هم که آسيبي به پوست ميرسد به علت اختلال در حس درد بيمار تا مدتها متوجه آن نميشود و اين موجب پيشرفت عفونت در زخم ميشود.
    يکي از محل هاي شايع زخم پاي ديابتي در زير شست است
    اختلالات اعصاب در پاي افراد ديابتي ميتواند در بلند مدت موجب فلج شدن عضلات کف پا شده و اين فلجي موجب تغيير شکلي هاي مختلفي در پا ميشود. تغيير شکل يافتن پا به نوبه خود موجب ميشود در موقع راه رفتن به قسمت هاي خاصي از کف پا فشارهاي بيشتري وارد شود و اين فشارها زمينه را براي بروز زخم فشاري فراهم ميکنند.
    اختلالات بينايي هم که از عوارض ديابت است ميتواند به ايجاد اين عارضه کمک کند. ديد کم موجب ميشود بيمار نتواند بخوبي جلوي پاي خود را ببيند و پا را در موقعيت هاي نامناسب قرار ميدهد که اين موضوع احتمال آسيب ديدن پا را بيشتر ميکند.
    تمام اين موارد دست به دست هم ميدهند تا موجب شوند کف پاي بيمار زخم هاي شديد و مقاوم به درماني پيدا کند. زخم پاي ديابتي در حدود 7-5 درصد افراد مبتلا به ديابت ايجاد ميشود. اين زخم ها در نهايت موجب قطع عضو در 5-0.5 درصد افراد ديابتي ميگردند.
    عفونت کف پاي اين بيماران در ابتدا محدود به پوست است ولي بعد از مدتي به بافت هاي عمقي و استخوان هاي کف پا هم سرايت کرده موجب عفونت استخوان يا استئوميليت ميشوند. در عفونت پاي اين بيماران بيش از يک ميکروب فعاليت دارند ولي شايعترين آنها استافيلوکوک طلايي است.