1. زخم هاي پاي افراد ديابتي معمولا بدون درد بوده و در مناطقي هستند که پوست آنها بشدت ضخيم شده و پينه بسته است. نوک انگشت شست، قاعده و کنار خارجي انگشت کوچک، زير انگشت وسط، پاشنه پا، لبه خارجي پا و زير پنجه پا از مناطق مستعد به زخم هستند.
    اين زخم ها ممکن است همراه با تورم موضعي، قرمزي، ترشح چرک باشند. به علت فعاليت ميکروب هاي بيهوازي زخمهاي پاي فرد ديابتي معمولا بسيار بدبو هستند.
    گاهي اوقات اختلال عروقي و کاهش خونرساني به پا حتي بدون ايجاد زخم هم موجب مردن و سياه شدن و به اصطلاح نکروز قسمتي از پا ميشود. اين نکروز معمولا در انگشتان پا ايجاد ميشود.
    زير پنجه پا از محل هاي شايع زخم پاي ديابتي است
    درمان زخم پا در فرد مبتلا به ديابت
    در تمام اين بيماران بايد براي مدتي از آنتي بيوتيک تزريق و سپس خوراکي استفاده کرد. از انواع اعمال جراحي براي کمک به بهبود اين زخم ها استقاده ميشود که مهمترين آنها عبارتند از
    در صورتيکه زخم کوچک باشد پزشک معالج بافت هاي مرده زخم را با عمل جراحي خارج کرده و سپس در روزها و هفته هاي بعد زخم پانسمان ميشود تا بتدريج بافت جديد در ناحيه تشکيل شده و زخم بسته شود. اين درمان در مواردي که وضعيت عروق پا خوب بوده و مشکل پا بيشتر عصبي است بهتر جواب ميدهد
    در زخم هاي بزرگ و يا در کساني که پزشک معالج با بررسي هاي بيشتر متوجه ميشود وضعيت عروقي پاي آنها ناکافي است معمولا اقدام به قطع قسمتي از پا (آمپوتاسيون) که زخم در آن قرار دارد ميشود.
    در مواردي که نارسايي عروقي پا زياد است بسته به تصميم پزشک ممکن است از اعمال جراحي استفاده شود تا جريان خون پا بيشتر شود. آنژيوپلاستي، تعبيه استنت و يا باي پس بين شريان راني و شريان پا ممکن است بتواند به افزايش جريان خون پاي بيمار کمک کند.