1. ديابت بر اثر قطع توليد انسولين و يا عدم کارکرد مناسب آن در بدن به وجود مي آيد. انسولين هورموني است که مواد غذايي قندي و نشاسته و… را در بدن به انرژي تبديل مي نمايد. تاکنون علت بروز اين بيماري کشف نشده است ولي گمان مي رود که زمينه مساعد ژنتيکي و عوامل محيطي همچون چاقي و بي تحرکي در ابتلا به اين بيماري نقش موثري داشته باشد. د خون,انسولين,کنترل ديابت,پيشگيري از ديابت,داروهاي ديابت,تغذيه در ديابت,مقالات پزشکي و بهداشتي,توصيه هاي ديابت ديابت يا بيماري قند، يک اختلال متابوليک (سوخت و سازي) در بدن است. در اين بيماري توانايي توليد انسولين در بدن از بين مي رود و يا بدن در برابر انسولين مقاوم شده و بنابراين انسولين توليدي نمي تواند عملکرد طبيعي خود را انجام دهد. نقش اصلي انسولين پايين آوردن قند خون توسط مکانيزم هاي مختلفي است. ديابت دو نوع اصلي دارد. در ديابت نوع يک تخريب سلولهاي بتا در پانکراس منجر به نقص توليد انسولين مي شود و در نوع دو مقاوت پيشرونده بدن به انسولين وجود دارد که در نهايت ممکن است به تخريب سلول هاي بتاي پانکراس و نقص کامل توليد انسولين منجر شود. در ديابت نوع دو مشخص است که عوامل ژنتيکي، چاقي و کم تحرکي نقش مهمي در ابتلاي فرد دارند. در ديابت، سرعت و توانايي بدن در استفاده و سوخت و ساز کامل گلوکز کاهش مي يابد از اين رو ميزان قند خون افزايش يافته که به آن هايپرگليسمي مي گويند. وقتي اين افزايش قند در دراز مدت در بدن وجود داشته باشد عوارض ميکروواسکولار ديابت يا تخريب رگ هاي بسيار ريز در بدن ايجاد مي شوند که مي توانند اعضاي مختلف بدن همچون کليه، چشم و اعصاب را درگير کنند. همچنين ديابت با افزايش ريسک بيماري هاي قلبي عروقي ارتباط مستقيمي دارد. لذا غربالگري و تشخيص زودرس اين بيماري در افراد با ريسک بالا مي تواند در پيشگيري از اين عوارض موثر باشد. تشخيص و همچنين غربالگري ديابت با انجام آزمايش قند خون ميسر است.